Category: Πάρος

Μπορούμε να φανταστούμε μια κοινωνία χωρίς χρήματα; – Can we envisage a society not based on money?

By , April 5, 2011

Μπορούμε να θυμηθούμε την εποχή που ο κόσμος αντάλλασσε αγαθά και υπηρεσίες σε καθημερινή βάση, καλύπτοντας έτσι μεγάλο ποσοστό των αναγκών του; Μπορούμε να θυμηθούμε την εποχή που σχεδόν όλοι οι κάτοικοι των αγροτικών περιοχών, αλλά ακόμα και στις πόλεις, καλλιεργούσαν τα λαχανικά τους στον κήπο τους; Μπορούμε ίσως να ξαναανακαλύψουμε ή ακόμα και να ξαναδημιουργήσουμε τη χαρά του μοιράσματος, της ανταλλαγής, χωρίς να μεσολαβούν χρήματα ή τουλάχιστον η έννοια του κέρδους;

Αυτό το Σαββατοκύριακο έχουμε δύο ευκαιρίες να τα αναλογιστούμε όλα αυτά. Χωρίς διάθεση να μπλέξουμε σε ουτοπίες αλλά με διάθεση να ψάξουμε πώς μπορούμε να ξαναφέρουμε στη ζωή μας τη συλλογική συνείδηση, τη συνεργασία, την ανθρωπιά.

Το Σάββατο 9 Απριλίου στις 20.30, ελάτε να δούμε την ταινία Living Without Money στο Tao’s Center. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Kαι την Κυριακή 10 Απριλίου η τοπική επιτροπή Πάρου της Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού διοργανώνει Γιορτή Ανταλλαγής Σπόρων Τοπικών Ποικιλιών στο Αγροκήπιο στην Παροικιά. Οι πόρτες θα είναι ανοιχτές από τις 10.30 το πρωί και στο πρόγραμμα περιλαμβάνεται και φαγητό, ποτό και μουσική.

Είστε όλοι προσκεκλημένοι.

____________________

Can we remember the time when people used to exchange goods and services covering a large proportion of their needs like this? Can we remember the times when people, in rural places like Paros, but even in the cities, used to grow their own vegetables in their back yard? Could we rediscover or even reinvent the joy of sharing, exchanging, without the need for money or, at least, without the notion of profit involved?

This weekend we have two good opportunities to contemplate all this. There is no intention to search for a utopia but to search for ways to bring back to our lives the spirit of collaboration and community, and a bit more humanity in our daily life.

On Saturday 9 April, at 20.30, come to Tao’s Center to watch the movie Living Without Money. Free entrance.

And on Sunday 10 April, the local committee of the Hellenic Society of Environment and Culture will welcome you to the Agrogarden of Parikia for a Festival of Local Seeds Exchange. The doors will open at 10.30 in the morning and the event will also have food, drinks and music.

You are all welcome.

Dream House

By , March 24, 2011

Φυσική Δόμηση και Βιοκλιματική Αρχιτεκτονική

Το Tao’s Center και η ομάδα Cob σας προσκαλούν σε μία ανοιχτή ομιλία με θέμα τη Φυσική Δόμηση και τη Βιοκλιματική Αρχιτεκτονική το Σάββατο, 16 Απριλίου 2011, στις 7:30 το απόγευμα, στο Tao’s Center, στην Πάρο. Η ομιλία θα μας προετοιμάσει για το τριήμερο εργαστήρι που θα γίνει στο Tao’s στα μέσα Ιουνίου. Η ομιλία θα γίνει στα ελληνικά με ταυτόχρονη μετάφραση στα αγγλικά. Είσοδος ελεύθερη.

Natural Building and Bioclimatic Architecture

Tao’s Center and the Cob team are pleased to invite you to an open talk on Natural Building and Bioclimatic Architecture on Saturday 16 April 2011, at 19.30 in Tao’s Center, Paros, Greece. The talk will prepare us for the 3-day workshop coming up in Tao’s in mid-June. The talk will be in Greek with simultaneous translation in English. Free entrance.

East Timor 2008

East Timor 2008 - Ανατολικό Τιμόρ 2008

Μερικές φορές δεν συνειδητοποιείς ότι θέλεις ή χρειάζεσαι κάτι παρά μόνον αφού μάθεις πως υπάρχει. Πρωτοάκουσα για τη φυσική δόμηση όταν άρχισα να ασχολούμαι με την περμακουλτούρα στην Ασία και μετά στην Αυστραλία. Το χτίσιμο σπιτιών με φυσικά υλικά δεν είναι καμιά νέα ιδέα, αλλά εγώ την είχα συνδέσει με τον “υποανάπτυκτο” κόσμο και τις φτωχές κοινωνίες, όπου η “πρόοδος” δεν έχει φτάσει ακόμα κι όπου η ανάγκη και η ανέχεια υπαγορεύουν τα υλικά και τις μεθόδους κατασκευής ενός σπιτιού.

Το σπίτι στον Νέσσωνα -The House in Nesson

Αλλά, παρ’ όλο που τα παραπάνω ισχύουν ως έναν βαθμό, μόνο όταν συνειδητοποίησα το εύρος και το βάθος της επίδρασης που έχει η σύγχρονη δόμηση στην ανθρώπινη υγεία και στο περιβάλλον, σκέφτηκα ότι η οικολογική δόμηση είναι μάλλον η μόνη μας επιλογή. Και μετά, όταν είδα σε φωτογραφίες το σπιτάκι στον Νέσσωνα, φτιαγμένο από την ελληνική ομάδα Cob, κατάλαβα πώς περίπου θα είναι το σπίτι των ονείρων μου.

Τα κτίρια κάθε είδους, χτισμένα με τις σύγχρονες μεθόδους, είναι υπεύθυνα για το 40% της κατανάλωσης ορυκτών καυσίμων και παραγωγής διοξειδίου του άνθρακα τόσο στην Ευρώπη όσο και στη Βόρεια Αμερική. Αυτή η τεράστια επιβάρυνση οφείλεται στην εξόρυξη, παραγωγή και μεταφορά των δομικών υλικών (τσιμέντο, μπετόν, μέταλλα, κ.α.), στην ίδια την κατασκευή, στη συντήρηση και την εξασφάλιση μίας άνετης διαβίωσης μέσα στα κτίρια αυτά, όσο και στην τελική τους αποικοδόμηση και διάθεση των απορριμάτων που δημιουργούνται. Το τσιμέντο και το μπετόν, δύο από τα πιο σημαντικά και πολυχρησιμοποιούμενα δομικά υλικά, πέρα από τα γνωστά πλεονεκτήματά τους ως υλικά κατασκευής, απαιτούν τεράστιες ποσότητες πρώτων υλών και ενέργειας για να παραχθούν και να μεταφερθούν, αλλά και αυτή η παραγωγή και μεταφορά τους είναι εξαιρετικά ρυπογόνες. Τα σύγχρονα κτίρια είναι ενεργοβόρα και ρυπογόνα καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Σε ένα σημαντικό μέρος του “πρώτου” κόσμου, απαιτούνται μεγάλα ποσά ορυκτών καυσίμων έτσι ώστε τα κτίρια αυτά να ζεσταθούν το χειμώνα και να δροσιστούν το καλοκαίρι, και να εξασφαλίσουν έτσι το επίπεδο άνετης διαβίωσης που είναι επιθυμητό στις μέρες μας. Τα δομικά υλικά που χρησιμοποιούνται σήμερα είναι συχνά τοξικά και επικίνδυνα για την ανθρώπινη υγεία (θυμηθείτε τον αμίαντο, τον οποίο δεν έχουμε ξεφορτωθεί εντελώς ακόμα στην Ελλάδα, αλλά και αλλού). Και, τελικά, όταν ένα κτίριο τελειώσει τον κύκλο της ζωής του και πρέπει να κατεδαφιστεί, δημιουργεί έναν μεγάλο όγκο απορριμάτων, δύσκολο έως αδύνατο να ανακυκλωθούν, γεμίζοντας χωματερές και μολύνοντας το περιβάλλον.

Twin Towers, Kuala LumpurΣε ένα ευρύτερο πλαίσιο, η εκβιομηχάνιση και η αστικοποίηση, στον εικοστό αιώνα ιδιαίτερα, απομάκρυναν την αρχιτεκτονική από τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες. Η τέχνη του χτισίματος έγινε ομοιόμορφη, κοινότοπη, αποστασιοποιήθηκε από την ανθρώπινη ιστορία και τις ανθρώπινες ιστορίες, ή, στο άλλο άκρο, έγινε η αρχιτεκτονική του αρχιτέκτονα και όχι των ανθρώπων που υπηρετεί, έργο ενός ατόμου σε έναν ατομικιστικό κόσμο.

Όμως υπάρχουν κι άλλες προσεγγίσεις στο σχεδιασμό και την κατασκευή οικοδομημάτων, με λιγότερες απαιτήσεις σε ενέργεια, με πιο ελαφρύ ενεργειακό αποτύπωμα και φιλικότερες στην ανθρώπινη φύση. Μία τέτοια προσέγγιση είναι η φυσική δόμηση.

Η φυσική δόμηση είναι ένα σύστημα δόμησης που χρησιμοποιεί φυσικά δομικά υλικά, όσο το δυνατό λιγότερο επεξεργασμένα, συνήθως από ανανεώσιμες πηγές ή από πηγές που βρίσκονται σε πραγματική αφθονία στη φύση, κοντά στον τόπο κατασκευής, και προτιμά απλά εργαλεία και τεχνικές. Στόχος της είναι να φτιάξει υγιή, βιώσιμα, ενεργειακά αποδοτικά ενδιαιτήματα, οργανικά ενταγμένα στο φυσικό περιβάλλον. Χρησιμοποιείται για χιλιάδες χρόνια σε ολόκληρο τον κόσμο, και διαμορφώνεται σε σχέση με την οικολογία, τη γεωλογία και τις κλιματικές συνθήκες ενός τόπου, πάντα σε συνέργεια με τις αρχές της βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής. Υλικά που χρησιμοποιούνται συνήθως είναι η πέτρα, το χώμα, ο πηλός, η άμμος, το άχυρο, το ξύλο, συνδυασμένα με διάφορους τρόπους και αναλογίες και δίνοντας διάφορα αποτελέσματα ανάλογα με τα χαρακτηριστικά των μειγμάτων. Οι τεχνικές που χρησιμοποιούνται σήμερα αντλούν σε μεγάλο βαθμό από τις παραδοσιακές τεχνικές, αλλά δεν παραβλέπουν και τη σύγχρονη γνώση και τεχνολογία.

Παρ’ όλο που ο όρος φυσική δόμηση είναι σχετικά πρόσφατος, η προσέγγιση που προτείνει δεν είναι καθόλου άγνωστη στην παραδοσιακή Κυκλαδική αρχιτεκτονική. Πριν τον ερχομό και την ευρεία χρήση του οπλισμένου σκυροδέματος, πέτρα, χώμα, άμμος, φύκια ήταν μερικά από τα υλικά που χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή σπιτιών, που έδεναν αρμονικά με το τοπίο, “σαν να φύτρωναν από τη γη”. (Το πανταχού παρόν λευκό χρώμα των Κυκλαδίτικων σπιτιών σήμερα επιβλήθηκε από τη δικτατορία του Μεταξά.) Τα σπίτια σχεδιάζονταν σύμφωνα με την ηλιακή τροχιά, την κατεύθυνση των ανέμων, τη γεωλογία του τόπου, που ήταν άλλωστε αποφασιστικοί παράγοντες και για τη χωροταξία των οικισμών.

Shibam, Yemen

Shibam, Yemen - Σίμπαμ, Υεμένη

Τα σπίτια φτιαγμένα από φυσικά υλικά είναι πιο φθηνά, απαιτούν λιγότερη ενέργεια και πόρους για την κατασκευή τους, και μπορεί κανείς να τα χτίσει μόνος του, μαζί με την οικογένειά του και τους φίλους του, εφόσον βέβαια αποκτήσει την απαραίτητη γνώση και εμπειρία (αρκετά γρήγορα). Όχι μόνο δεν είναι ενεργοβόρα και ανθυγιεινά αλλά είναι όμορφα και ευχάριστα. Επίσης, μπορούν να γίνουν ανθεκτικά σε δυσμενείς καιρικές συνθήκες και ακραία φυσικά φαινόμενα. Από τα αιωνόβια επταόροφα κτίρια της Υεμένης, φτιαγμένα με τούβλα από λάσπη που στεγνώνουν στον ήλιο μέχρι τα αιωνόβια αγγλικά αρχοντικά του Ντέβον και τις παραδοσιακές κατοικιές στην παριανή ενδοχώρα, η ανθρώπινη εφευρετικότητα έχει αποδείξει ότι είναι εφικτό να φτιάξει κανείς ανθρώπινους οικισμούς που αντέχουν στον χρόνο, δεν επιβαρύνουν το περιβάλλον και συντελούν σε μία πραγματική ποιότητα ζωής.

____________________

Sometimes in life you don’t realize you need or even want something just because you do not know it exists. I first heard about natural building when I started my permaculture studies in Asia and then, more extensively in Australia. I had already seen and stayed in houses constructed with natural materials in many corners of the world, but I somehow connected them with “underdeveloped” or poor societies, where “progress” has not shown its face yet, where necessity or scarcity rather than choice dictates the materials and methods used to build a house…

Το σπίτι στον Νέσσωνα - The House in Nesson

And, although the above may be true, only when I understood the deep and wide impact of modern building on human health and on the health of the entire planet, did I realize that ecological building may be the only choice we really have. And then, when I saw the little house of Nesson, made by the Greek Cob team, I knew that my dream house is a house like that.

Buildings represent about 40% of fossil energy consumption and carbon production both in the EU and the US. This enormous impact has to do with production and transportation of building materials, with construction, maintenance, with living and working in buildings in a comfortable manner and last, but not least, with their disposal.

Cement and concrete, which are key construction elements, require huge amounts of raw materials and energy to produce and to transport, and their production and transportation are extremely pollutant, too. Modern conventional buildings are energy intensive and pollutant throughout their lives. In a substantial part of the rich world, they need big amounts of fossil fuels to be heated in winter and cooled down in summer in order to provide a comfortable living standard as perceived today. Building materials can be toxic and dangerous to human health. And, finally, when buildings have finished their life cycle, they produce large amounts of waste, which can be toxic as well.

In a broader perspective, industrialization and urbanization in the twentieth century have alienated architecture from the true human needs making it uniform, common, detached from human history and human stories, uninspiring and unfriendly, or making it an architecture of the architects rather than of the people, a work of a detached individual in an individualist world.

There are, though, other approaches to building design and implementation, much less energy intensive, with lighter carbon footprint and friendlier to human nature. One of them is natural building.

Natural building is a construction system using minimally processed natural materials, mostly from renewable or abundant resources found locally, with simple tools and techniques. Its aim is to build healthy, sustainable, energy efficient human habitats, organically integrated into nature. It has been used for thousands of years all over the world, depending on local ecology, geology and climate and in synergy with bioclimatic architecture. Common materials utilised are stone, earth, sand, straw, wood, bamboo, mixed in different combinations and ratios, resulting in varied features. More often than not, the techniques used today blend traditional and modern knowledge and technology.

Cob Workshop - Εργαστήρι Φυσικής Δόμησης

Although natural building is a relatively recent term, this construction approach is not at all foreign to traditional Cycladic architecture. Before the advent of concrete, stone, earth, sand, seaweed, straw and other natural materials found locally were used to build homes, that blended perfectly with the landscape, “as if sprouting from the earth”. (The now ubiquitous white colour on buildings was enforced by Metaxa’s dictatorship before the II World War.) Houses were designed and positioned according to sun track, direction of winds, geology, which were also the key factors to the design and planning of settlements and villages.

Natural homes are cheaper, require less energy and resources to construct, you can build them yourself once you acquire the skills (rather quickly) according to your taste and preferences, and invite your friends and family to come along and help you. They are energy efficient, healthy and pleasant to live in and they are beautiful! They can also be really strong and resistant to rough weather conditions or other natural hardships. From the centuries old Yemenite 7-storey buildings made from sun-dried mud bricks to the centuries old British cob mansions to the traditional “katikies” in Paros hinterland, human ingenuity has proved that it is feasible to build sustainable human settlements with low environmental impact and true quality of life.

Winter in the Cyclades – Χειμώνας στις Κυκλάδες

By , February 13, 2011

Αυτός είναι ο πρώτος μου χειμώνας στην Πάρο. Κάθε πρωί που ξυπνάω, κοιτώ από το παράθυρο και νιώθω πραγματικά τυχερή που βρίσκομαι εδώ. Συχνά αναρωτιέμαι –και δεν είμαι η μόνη– γιατί οι τουρίστες έρχονται κατά πλειοψηφία στην περίοδο αιχμής, το καλοκαίρι. Το τοπίο μεταμορφώνεται αδιάκοπα, καμβάς του ζωηρού πράσινου του φρέσκου καλοποτισμένου χόρτου, του κίτρινου των λουλουδιών της βρούβας, της ξινίθρας και του νάρθηκα, του μπλε της θάλασσας, πάντα, του γκρίζου του ουρανού που αλλάζει γοργά γνώμη και διάθεση, μία εκπληκτική αυλή των θαυμάτων μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας. Άνθρωποι, φυτά, ζώα, ο άνεμος, ο καιρός, το νερό, το χώμα και οι πέτρες, όλα χορεύουν μαζί τον αιώνιο χορό της ζωής.

Φευ, το permaculture alter ego μου δεν με αφήνει να στοχαστώ για πολύ την ομορφιά της φύσης και με οδηγεί ίσια σε σκέψεις για την ευθραυστότητά της, για την καταστροφή που της προκαλούμε, για τη φθορά που θα μπορούσαμε να αποφύγουμε. Τι μπορούμε λοιπόν να κάνουμε; Ας ρίξουμε μια ματιά στις βασικές αρχές βιωσιμότητας (sustainability=βιωσιμότητα, αειφορία)…

Εάν θέλουμε να καταστήσουμε βιώσιμη μια κοινωνία, ένα έργο, μία επιχείρηση ή μια προσπάθεια πρέπει να τη θεωρήσουμε από τέσσερις διαφορετικές πλευρές: την περιβαλλοντική, την οικονομική, την κοινωνική και την παγκόσμια. Και οι τέσσερις αυτές πλευρές είναι αλληλένδετες και, μακροπρόθεσμα, δεν είναι δυνατόν να αγνοήσουμε μία από αυτές χωρίς να διακυβεύσουμε τη γενική βιωσιμότητα του συστήματος που εξετάζουμε.

Οποιαδήποτε δραστηριότητα στο νησί δεν θα έπρεπε να είναι μόνο περιβαλλοντικά ακίνδυνη αλλά και να συντελεί στην αποκατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος, όπου αυτό έχει υποστεί ζημιά. Η πιο πολύτιμη κληρονομιά αυτού του νησιού –και των κατοίκων του– είναι η φυσικοί του πόροι και η ομορφιά του. Προσπαθήστε να φανταστείτε πώς θα ήταν η ζωή στο νησί εάν οι υδάτινοι πόροι εξαντλούνταν (κατάσταση που αποτελεί τη θλιβερή πραγματικότητα άλλων νησιών του Αιγαίου), εάν οι ακτές μολύνονταν (δείτε τι έγινε πρόσφατα στην Άνδρο μετά τη δυνατή νεροποντή της προηγούμενης εβδομάδας), εάν εξαφανιζόταν το επιφανειακό έδαφος και προχωρούσε η διάβρωση, εάν σε κάθε χέρσο κομμάτι γης φυτευόταν και μία βίλα.

Η κοινωνική βιωσιμότητα προϋποθέτει την ένταξη και όχι τον αποκλεισμό, τη συνεργασία και όχι τον ανταγωνισμό, τη διαφάνεια και όχι τη διαφθορά. Τα πιο επιτυχημένα προγράμματα αειφόρου ανάπτυξης που έχω δει στον κόσμο βασίζονται σε ισχυρές τοπικές κοινωνίες, με μέλη έτοιμα να αλληλοβοηθηθούν σε περιόδους δυσκολίας. Και οι πιο κερδοφόρες «πράσινες» επιχειρήσεις που έχω συναντήσει δημιουργούν θέσεις εργασίας για τους κατοίκους της περιοχής, συντελούν στη διατήρηση και προβολή της τοπικής κουλτούρας και επιχειρούν να συνδυάσουν νέες ιδέες και πρακτικές με την εμπειρία και τη σοφία παλαιότερων εποχών.

Δεν είναι εύκολο να υπερθεματίσει κανείς για τη σημασία της οικονομικής βιωσιμότητας, ειδικά σήμερα. Και είναι πλέον εμφανής ο συσχετισμός μεταξύ περιβάλλοντος, κοινωνίας και ευημερίας. Αλλά φαίνεται πως είναι ανάγκη να καταρρίψουμε ορισμένους μύθους που καθιστούν δυσδιάκριτη αυτή τη σχέση.

Παρ’ όλο που «Δεν μπορείς να είσαι ‘πράσινος’ όταν είσαι στα κόκκινα», όπως παιχνιδιάρικα λέει ο Bill Mollison, ο επινοητής της περμακουλτούρας, φαίνεται ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει αρκετά τα τελευταία χρόνια, και λύσεις και τεχνολογίες φιλικές προς το περιβάλλον δεν αποτελούν και δεν θεωρούνται πια πολυτέλεια. Για παράδειγμα, η βιολογική καλλιέργεια και οι πρακτικές της περμακουλτούρας έδωσαν σε πολλούς αγρότες σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες διεξόδους από απελπιστικές καταστάσεις και συνιστούν επιτυχημένα μοντέλα σε πολλά μέρη του κόσμου. Στην Ελλάδα και στην Πάρο, δεν είναι πλέον τόσο ακριβή η επένδυση στην ηλιακή και αιολική ενέργεια και, σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι πιο οικονομικό να μείνει κανείς εκτός ηλεκτρικού δικτύου και να βασιστεί αποκλειστικά σε Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.

Στο Εγχειρίδιο της Περμακουλτούρας (Permaculture Designer’s Manual) ο Bill Mollison παρατηρεί ότι δεν είναι αρκετό να σκεφτόμαστε οικουμενικά και να δρούμε τοπικά. Πρέπει να σκεφτόμαστε και να δρούμε και τοπικά και οικουμενικά. Ακόμα κι αν φτιάξουμε έναν παράδεισο για δική μας χρήση εδώ, σ’αυτό το νησί του Αιγαίου, δεν είναι δυνατό να εξαιρεθούμε κατά μαγικό τρόπο από παγκόσμια φαινόμενα όπως η κλιματική αλλαγή ή τα τερτίπια της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Δεν έχουμε τη δύναμη να σταματήσουμε την άνοδο της στάθμης της θάλασσας ή την άνοδο της τιμής του πετρελαίου παγκοσμίως. Αλλά έχουμε τη δυνατότητα να συνδεθούμε και να επικοινωνήσουμε με άλλες κοινότητες στη Μεσογειακή λεκάνη και με τη διεθνή κοινότητα, να δούμε ποια προβλήματα έχουμε κοινά, να διαδώσουμε τις λύσεις που έχουμε βρει και τις προσπάθειες που κάνουμε, καθώς και να ασκήσουμε μεγαλύτερη πίεση σε τοπικές και εθνικές κυβερνήσεις και πολιτικούς για να κάνουν τις σωστές επιλογές.

Υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι να κινηθούμε προς την αειφορία στην προσωπική, επαγγελματική και δημόσια ζωή μας. Γιατί υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι να διορθώσουμε κάποια από τις αμέτρητες καταστροφές που έχουμε κάνει ή να βελτιώσουμε τον τρόπο που επιδρούμε στο φυσικό και κοινωνικό μας περιβάλλον. Και η παραμικρή θετική δράση είναι σημαντική, τόσο σε τοπικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Μην πτοείσθε. Όπως λέει και ο Lao Tzu, «Ένα ταξίδι χιλίων μιλίων ξεκινά από ένα και μοναδικό βήμα.»

———————————

This is my first winter on Paros. I wake up every morning, I look out of the window and I feel really lucky to be here. I know I am not the only one to wonder why people choose to come here for holidays only in peak summer. The ever-changing landscape, painted in vibrant greens, yellows, blues and greys, is the magnificent stage for all kinds of wonders manifesting in front of our dazzled eyes. Humans, plants, animals, weather, wind, water, soil and minerals, all moving together in the eternal dance of life.

Alas, my permaculturist alter ego does not let me muse on the beauties of nature for long. I cannot help wondering about the fragility of our habitat, the damage we inflict on it, the damage we could avoid. So, what could we actually do? How can we ensure the viability of this small island settlement? Let’s have a look at the sustainability basics…

If we wish to render any human society, project, business or endeavour sustainable, we have to consider it from four distinct perspectives: environmental, economical, social and worldwide. All perspectives are interconnected and, in the long run, you cannot exclude anyone without jeopardising the overall sustainability of the system.

Any activity on the island should not only be environmentally safe but also restorative of damage previously done. The most precious asset of this island – and hence of its inhabitants – is its natural resources and beauty. Imagine what life would be like if the water resources were exhausted, the seashore polluted, the topsoil vanished and a villa was ‘planted’ on every free plot of land.

Social sustainability is about integration instead of exclusion, about cooperation instead of competition, about accountability instead of corruption. The most successful permaculture projects I have seen throughout the world are based on strong local communities, ready to help their members in periods of hardship. And the most successful green businesses I have encountered create jobs for the inhabitants, help preserve and promote local culture and try to coalesce new ideas and practices with old wisdom and experience.

It is hard to exaggerate the importance of financial sustainability in our communities, especially nowadays. And it is also hard not to see the interconnection between environment, community and prosperity. But it seems necessary to disprove certain myths that obscure this vision. Although ‘you cannot be green if you are in the red’ as the permaculture proverb goes, things seem to have changed a lot in the last few years, and green solutions in energy consumption or even in business are no longer considered a luxury. For example, organic agriculture and permaculture practices have brought many farmers out of desperate circumstances in a number of developing countries and have become a successful business model in many parts of the world. Even on Paros, it is no longer so expensive to invest in solar and wind energy, and it is, at times, even more economical to stay out of the electricity grid altogether.

Bill Mollison, the founder of permaculture, in his ‘Permaculture Designer’s Manual’ says that it is not enough to think globally and act locally. You have to act and think both locally and globally. Even if we create a paradise for ourselves on this one island in the Aegean Sea, we would not be able to exclude ourselves from broader influences like climate change or the whims of the world economy. We would not be able to stop the sea levels rising or the increase in global oil prices. But we can connect with other communities around the Mediterranean and, with the global community, raise awareness on environmental and social issues, look for common issues, communicate the solutions we have found and the efforts we are making, as well as put more pressure on governments and politicians to do the right thing.

Ways in which we can move towards sustainability in our personal, professional and public lives are endless, because there is so much damage we can amend and so much room for improvement. Every little action counts, locally and globally. Don’t get disheartened. As Lao Tzu said: “A journey of a thousand miles begins with a single step.”

HOME: a film for us – HOME: μια ταινία για μας

By , December 6, 2010

Tao’s Wednesday movie club is showing HOME on Wednesday 8 December at 20:00 in the Big Hall. With Greek subtitles.
Την Τετάρτη 8 Δεκεμβρίου στις 20:00 προβάλλουμε στη μεγάλη αίθουσα Tao’s την ταινία HOME. Με ελληνικούς υπότιτλους.

We are living in exceptional times. Scientists tell us that we have 10 years to change the way we live, avert the depletion of natural resources and the catastrophic evolution of the Earth’s climate. The stakes are high for us and our children. Everyone should take part in the effort, and HOME has been conceived to take a message of mobilization out to every human being. For this purpose, HOME needs to be free. A patron, the PPR Group, made this possible. EuropaCorp, the distributor, also pledged not to make any profit because HOME is a non-profit film. HOME has been made for you: share it! And act for the planet.

Ζούμε σε εξαιρετικούς καιρούς. Οι επιστήμονες μάς λένε ότι έχουμε 10 χρόνια για να αλλάξουμε τον τρόπο που ζούμε, να αποτρέψουμε την εξάντληση των φυσικών πόρων και την καταστροφική εξέλιξη του κλίματος της Γης. Το διακύβευμα είναι υψηλό για εμάς και τα παιδιά μας. Όλοι πρέπει να συμμετέχουν στην προσπάθεια, και η ταινία HOME έχει σχεδιαστεί για να μεταφέρει ένα μήνυμα κινητοποίησης σε κάθε άνθρωπο. Για το σκοπό αυτό, το HOME πρέπει να προβάλλεται δωρεάν. Ένας αρωγός, η ομάδα PPR, μας έδωσε αυτή τη δυνατότητα. Ο διανομέας της ταινίας, η EuropaCorp, επίσης, υποσχέθηκε να μην πραγματοποιήσει κέρδη, διότι το HOME είναι μια ταινία μη κερδοσκοπική. To HOME έγινε για μας: ας το μοιραστούμε! Και ας αναλάβουμε δράση για το καλό του πλανήτη.

Paros Seed Festival 2010: The Movie – Γιορτή Σποράς στην Πάρο: Η ταινία

By , November 13, 2010

After a very nice screening in Tao’s last night, here is the video we made about the festival. A warm thanks to Tina Lymberis for working on this plus a wholehearted thanks to all the people who participated. I hope you enjoy it as much as we enjoyed the festival and the making of this video.

Stay tuned for more video shows and green screenings.

Μετά από μία πολύ ευχάριστη βραδιά προβολής στο Tao’s, σας παρουσιάζουμε εδώ το βίντεο που ετοιμάσαμε για τη γιορτή σποράς. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Τίνα Λυμπέρη για τη δημιουργία αυτού του βίντεο και ένα ολόψυχο ευχαριστώ σε όλους τους ανθρώπους που συμμετείχαν σε αυτή τη γιορτή. Ελπίζουμε να περάσετε καλά βλέποντας αυτό το βίντεο, όσο καλά περάσαμε κι εμείς φτιάχνοντάς το και ακόμα περισσότερο στη διάρκεια του φεστιβάλ.

Ξαναπεράστε από το ιστολόγιό μας για περισσότερες πράσινες προβολές!

Permaculture in Greece is powered by WordPress

Panorama Theme by Themocracy